بعداز هر چند گام ، به گوشه ای می نشینی ، خیره به چیز ها می نگری اشیاء را در هم ، تیره وتار می بینی." فراز " را بر نمی تابی ، در " نشیب " سکندری میخوری .همه چیز ناپایدار ، در تغییر .با تردیدی مدام ، از " واقعییت " ها روءیا می چینی .سر به " نه تو " های آسمان داری ، بیناک از چاله های زمینی .در آینه به شگفتی بنگر تو غرقه ای در قلزم " اما و اگر " تافته ی جدا بافته یی.پروا مکن ، حاشا بگو ! آیا با عمری که بر تو گذشته است ، به " یقین " ی دست یافته یی؟ فرزین عدنانی